伯牙碎琴

ใจเหงาแหละนะ เซียมซีใบนี้เล่าเรื่องเปาหยา (伯牙) จอมยอดนักดนตรีและจงจื่อฉี (鍾子期) ชาวตัดฟืนที่กลายเป็นเพื่องเพียงคนเดียวที่เข้าใจเสียงพิณ เปาหยาพอใจคิดถึงภูเขา จื่อฉีก็จับได้ทันทีว่า 'ได้ยินเสียงภูเขาสูง' พอใจคิดถึงลำธาร จื่อฉีก็บอกว่า 'ได้ยินเสียงน้ำไหล' พอจื่อฉีตาย เปาหยาทุบพิณแตกแล้วไม่เคยแตะเครื่องดนตรีอีกเลย เพราะ 'บนโลกนี้ไม่มีคนที่เข้าใจเสียงดนตรีของเราแล้ว เล่นให้ใครฟัง?' บทกลอนบอกว่า 'ข้างหลุมฝังศพหลั่งน้ำตาเป็นพันสาย' ไม่ใช่แค่เสียใจที่เพื่อนตาย แต่เสียใจที่โลกนี้ไม่มีคนเข้าใจเราแล้ว

การเรียนของคุณตอนนี้คล้ายเปาหยาพอดี คุณกำลังพยายามอธิบายให้คนรอบข้างฟังว่าทำไมถึงต้องเรียนหนักขนาดนี้ ทำไมถึงต้องนั่งอ่านหนังสือจนดึก ทำไมถึงต้องปฏิเสธการนัดเที่ยวของเพื่อนๆ แต่พอพูดออกไป คำตอบที่ได้คือ 'เรียนขนาดนี้ทำไม' 'ผ่านก็พอแล้วมั้ย' 'คะแนนดีขนาดนี้ไปทำอะไร' คุณเหมือนเปาหยาที่พยายามเล่นเสียงเพลงสวยๆ แต่ไม่มีใครฟัง หรือฟังแล้วก็ไม่เข้าใจ

ที่แย่ที่สุดคือตอนที่คุณนั่งอ่านหนังสือคนเดียวตีสามตี่สี่ คิดในใจว่า 'เราทำแบบนี้เพื่ออะไรกันแน่' ไม่มีใครคอยให้กำลังใจ ไม่มีใครเข้าใจว่าทำไมเป้าหมายตัวนี้ถึงสำคัญกับคุณขนาดนั้น เหมือนเปาหยาที่เล่นพิณให้ลมฟัง เสียงสวยแค่ไหนก็เป็นแค่เสียงสะท้อน

แล้วพอเครียดๆ คุณก็เริ่มสงสัยตัวเองใช่ไหม ว่าเป้าหมายที่ตั้งไว้มันสูงเกินไปหรือเปล่า การที่คนอื่นไม่เข้าใจแปลว่าเราคิดผิดหรือเปล่า บางทีเราควรปรับตัวให้เหมือนคนอื่นดีกว่า แต่ลึกๆ แล้วรู้ว่าถ้าทำแบบนั้น เราจะไม่ใช่เราแล้ว

เซียมซีใบนี้ตรงที่บอกว่า 'เสียคนเข้าใจแล้ว แต่ยังไม่ใช่จุดจบ' เปาหยาทุบพิณเพราะคิดว่าไม่มีใครเข้าใจ แต่จริงๆ แล้วถ้าเขาเล่นต่อไป อาจจะเจอคนที่เข้าใจเขาคนใหม่ก็ได้ แค่ต้องใจกว้างกว่าเดิม ยอมรับว่าคนเข้าใจเราแบบจื่อฉีอาจไม่มีแล้ว แต่คนที่เข้าใจเราแบบอื่นๆ ยังมีอีก

หยุดรอคนที่จะเข้าใจคุณ 100% เหมือนจื่อฉีได้แล้ว หาชุมชนคนที่มีเป้าหมายคล้ายๆ กันแทน ไม่ว่าจะเป็นกลุ่มเรียนออนไลน์ หรือคนที่ติวสอบแบบเดียวกัน คุณจะได้รู้ว่าคนที่คิดแบบคุณมีอยู่จริง แค่ไม่ได้อยู่ใกล้ตัวเฉยๆ