伯牙碎琴

ดวงตกต่ำจนหาทางออกไม่เจอ เซียมซีใบนี้เล่าเรื่องของปอยา (伯牙) นักดนตรีฝีมือเทพ แต่มีคนเดียวในโลกที่เข้าใจเขาจริงๆ คือจงจื่อฉี (鍾子期) ชาวตัดฟืน เวลาปอยาเล่นฉิ่นเพลงภูเขา จงจื่อฉีก็บอกได้ว่า "สูงเด่นดังเขาไถซาน" พอเล่นเพลงแม่น้ำ เขาก็รู้ว่า "ไหลเซาะดั่งแยงซีเกียง" แต่พอจงจื่อฉีตาย ปอยาก็เอาฉิ่นอันทรงคุณทุบแหลกหน้าหลุมศพ เพราะคนที่เข้าใจเขาไม่มีแล้ว เล่นเพลงไพเราะเท่าไหร่ก็ไร้ความหมาย บทกลอนบอกว่า "人世知音能有幾" คนที่เข้าใจเจ้าจริงๆ ในโลกนี้มีกี่คน "碎琴都為子期亡" ทุบฉิ่นเพราะจื่อฉีตายหมดแล้ว

เรื่องงานของคุณตอนนี้ก็เหมือนปอยาที่เหลือแต่ฉิ่นแตกแหละ คู่หูที่เคยเข้าใจวิสัยทัศน์เดียวกันไม่มีแล้ว บางทีเป็นพาร์ทเนอร์ที่เลิกร่วมงาน บางทีเป็นเจ้านายที่เปลี่ยนใจไม่ซัพพอร์ต หรือทีมที่เคยมีใจรักในงานชิ้นเดียวกัน ตอนนี้แต่ละคนคิดแต่เงินเดือน คุณรู้สึกว่าทำงานคนเดียวใช่ไหม? ไม่ใช่เพราะไม่มีคนร่วมงาน แต่เพราะไม่มีใครเข้าใจว่าทำไมคุณถึงใส่ใจกับรายละเอียดนู้นนี้ คุณอธิบายแล้วอธิบายอีก แต่คนอื่นก็ยังมองแค่ผิวเผิน มันเหงาชะมัดเวลาต้องอธิบายแง่มุมที่สำคัญที่สุดของงาน แล้วเจอหน้าบึ้งที่เหมือนจะบอกว่า "ยุ่งยากจัง ทำแบบง่ายๆ ไม่ได้เหรอ"

ที่ยากคือคุณไม่รู้ว่าควรจะประนีประนอมหรือยืนหยัดต่อไป ถ้ายอมปรับลดมาตรฐาน งานก็จะกลายเป็นงานธรรมดา สูญเสียสิ่งที่ทำให้มันพิเศษ แต่ถ้ายืนหยัด ก็กลายเป็นคนยากครวญ ทำงานไม่เป็นทีม

แต่นี่ไม่ใช่จุดจบนะ ปอยาทุบฉิ่นเพราะเขาคิดว่าดนตรีต้องมีคนฟัง แต่คุณเล่นงานไม่ใช่เพื่อใครคนหนึ่ง เริ่มต้นบันทึกความคิด ความเข้าใจในงานชิ้นนี้ลงกระดาษหรือไฟล์ ไม่ใช่เพื่อคนอื่น แต่เพื่อตัวเอง เวลาผ่านไปคุณจะเจอคนที่คิดคล้ายกัน แต่ถ้าไม่มีบันทึกไว้ ความรู้สึกและประสบการณ์ดีๆ จะหายไปกับลม