伯牙碎琴

เสียงเพลงขาดสาย ใจคนหาใจคนไม่เจอ

บทกลอนว่า "人世知音能有幾" โลกนี้มีคนเข้าใจเราได้กี่คน "碎琴都為子期亡" ทำลายเครื่องดนตรีเพราะคนที่ฟังออกตายไปแล้ว "墳前灑盡千行淚" หลั่งน้ำตาหน้าหลุมศพจนแห้ง "隔別陰陽各一方" แยกกันคนละโลก ไม่มีวันได้เจอกันอีก

เรื่องเล่าของ ปัวหยา (伯牙) กับ จงจื่อฉี (鍾子期) ฟังแล้วใจหาย ปัวหยาเป็นนักดนตรีเก่งระดับเทพ ตีขิมได้เพราะจนทุกคนชื่นชม แต่มีแค่จื่อฉีคนเดียวที่ฟังออกว่าเสียงเพลงนั้นคือเสียงลำธาร หรือเสียงภูเขา ฟังออกว่าใจปัวหยากำลังคิดอะไรอยู่ พอจื่อฉีตาย ปัวหยาเอาขิมไปทุบเป็นเสี่ยงๆ แล้วไม่ยอมตีอีกเลย เพราะโลกนี้ไม่มีใครฟังเพลงเขาออกแล้ว

ครอบครัวคุณตอนนี้คงรู้สึกแบบปัวหยาแหละ เคยมีคนในบ้านที่เข้าใจคุณโดยไม่ต้องพูด อาจเป็นแม่ที่รู้ว่าคุณกินอะไรไม่ได้แค่ดูหน้า หรือน้องที่รู้ว่าคุณเครียดแค่เห็นท่าทาง หรือสามีภรรยาที่รู้ว่าคุณกังวลอะไรแค่สังเกตการหลับ แต่ตอนนี้ความเข้าใจนั้นหายไปแล้ว

คุณนั่งในบ้านที่มีคนเต็ม แต่รู้สึกเหงาใช่ไหม พูดอะไรออกไปก็เหมือนไม่มีใครเข้าใจ สิ่งที่เคยใช้แค่สายตาสื่อสาร ตอนนี้อธิบายทั้งวันยังไม่รู้เรื่อง บางคืนคุณคิดถึงช่วงเวลาที่ไม่ต้องพูดให้เข้าใจ ไม่ใช่คิดถึงใครคนใดคนหนึ่ง แต่คิดถึงความรู้สึกที่ว่า "เขารู้ใจกัน" ที่เจ็บที่สุดไม่ใช่การทะเลาะกัน แต่เป็นการอยู่ด้วยกันแต่ใจห่างเหินกัน

อย่าพยายามบังคับให้ใครเข้าใจคุณเหมือนเดิมเลย ยอมรับซะว่าบางอย่างเปลี่ยนไปแล้วไม่กลับมา แต่ลองเริ่มสร้างความเข้าใจแบบใหม่ดู คุยกันตรงๆ แทนที่จะคาดหวังให้เขาเดาใจ