伯牙碎琴

โลกนี้หาคนที่เข้าใจจริงๆ ยากเหลือเกิน เซียมซีใบนี้เล่าเรื่องเศร้าของปอหยา (俞伯牙) นักดนตรีเก่งที่สุดในจีนโบราณ กับจงจื่อฉี (鍾子期) คนตัดฟืนธรรมดาที่เป็นเพื่อนแท้คนเดียวของเขา บทกลอนว่า "人世知音能有幾" โลกกว้างนี้มีกี่คนกันที่เข้าใจเรา? เวลาปอหยาเล่นขิมเพลงภูเขา จงจื่อฉีจะบอกว่า "สูงใหญ่เหมือนภูเขาใหญ่" พอเล่นเพลงแม่น้ำ เขาจะบอก "ไหลเชี่ยวเหมือนสายน้ำโซ่ส่าย" ไม่ใช่แค่ฟัง แต่เข้าใจถึงหัวใจ แต่พอจงจื่อฉีตาย ปอหยาทุบขิมแตกที่หน้าหลุมศพ ร้องไห้จนน้ำตาแห้ง บอกว่า "คนเข้าใจตายแล้ว เล่นขิมให้ใครฟัง?" ตั้งแต่นั้นไม่เคยแตะขิมอีกเลย

เคยรู้สึกแบบนี้ไหม? มีคนเข้าใจคุณจริงๆ แล้วเขาหายไป ไม่ใช่แค่ตาย นะ อาจเป็นห่างกัน เลิกกัน หรือเปลี่ยนไป จู่ๆ คุณก็กลายเป็นคนพูดกับผนัง มีคนฟังแต่ไม่มีใครเข้าใจ ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่ดี แต่ความถี่ไม่ตรงกัน เหมือนวิทยุเสียไป หาสถานีเดิมไม่เจอ คุณอาจเริ่มคิดว่าตัวเองพูดไม่เป็น หรือคาดหวังสูงไป จนหยุดแบ่งปันสิ่งสำคัญในใจไป เก็บไว้คนเดียว เหมือนปอหยาที่เก็บขิมไว้ไม่เล่น

แต่ถ้าไม่เล่นขิมจริงๆ ดนตรีก็จะหายไปด้วย เราไม่ได้มีชีวิตเพื่อคนเดียว แม้คนที่เข้าใจจะหายากแค่ไหน ลองหาช่องทางใหม่สิ อาจไม่ใช่คนใหม่ แต่เป็นวิธีใหม่ในการแสดงออก เขียน วาดรูป ร้องเพลง หรือแม้แต่ช่วยเหลือคนอื่น บางทีความเข้าใจไม่ได้เกิดจากการฟัง แต่เกิดจากการทำร่วมกัน อย่าปิดตัวเองจนเปลืองของดี