伯牙碎琴

ความรักนี้เป็นจุดจบแล้ว แต่ไม่ใช่เพราะคุณทำผิดอะไร

บทกวีเล่าเรื่องเปอยา (伯牙) นักดีดเครื่องดนตรีโบราณ เขาเล่นเสียงเครื่องดนตรีได้ไพเราะที่สุดในยุคนั้น แต่ไม่มีใครฟังเขาเข้าใจเลย จนได้พบกับจงจื่อฉี (鍾子期) คนฟันฟืนธรรมดา ที่ฟังเสียงดนตรีของเปอยาครั้งเดียวก็รู้ทันทีว่า "เสียงนี้เป็นภูเขา เสียงนั้นเป็นสายน้ำ" พวกเขาเป็นเพื่อนซี้กัน แต่พอจงจื่อฉีตาย เปอยาก็ทุบเครื่องดนตรีแตกเป็นเสี่ยงๆ "ใครจะมาฟังเสียงดนตรีกู เมื่อคนที่เข้าใจกูไม่มีแล้ว" เขาไม่เคยแตะเครื่องดนตรีอีกเลย แม้จะมีชีวิตต่อไปอีกหลายสิบปี

คุณรู้สึกเหมือนเปอยาไหม ที่มีความรู้สึกเต็มหัวใจ แต่ไม่มีใครเข้าใจ? ไม่ใช่ว่าคนรอบตัวไม่ดี แต่เหมือนพูดคนละภาษากัน คุณบอกเขาว่าเศร้า เขาก็ถามกลับมาว่า "เศร้าอะไร มีกิน มีใช้ มีที่อยู่" คุณพยายามอธิบายความรู้สึกลึกๆ เขาก็มองหน้าเหมือนไม่เข้าใจ บางครั้งคุณเลยเก็บความรู้สึกไว้ในใจ แล้วแสร้งทำเป็นไม่เป็นไร ใช่ไหม? หรือเคยมีคนที่เข้าใจคุณมาก่อน แต่ตอนนี้เขาไม่อยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นเพราะจากไป เลิกกัน หรือเปลี่ยนไป จนรู้สึกว่าไม่มีใครเข้าใจอีกแล้ว

ทิ้งความหวังตรงนี้เถอะ อย่าไปบังคับให้ใครต้องเข้าใจคุณ หันไปหาคนใหม่ที่ฟังคุณได้จริงๆ แทน