鄭王失位

ดวงหลงทาง ฟังคำหวานเกินไป

บทกวีนี้พูดถึงเสียงดนตรีเจิ้งเว่ย (鄭衛之音) ที่ฟังแล้วหัวใจสั่นสะเทือน ขนาดว่าผู้คนไม่อยากฟัง แต่กลับติดใจจนหยุดไม่ได้ เพลงไร้คุณธรรมพวกนี้ทำลายวัฒนธรรมดั้งเดิม จนกระทั่งประเทศใกล้จะล่มสลาย คนฟังเข้าไปหลงในทางโค้งเศร้าใจ เสียงที่ได้ยินไม่ใช่ดนตรีสุขุมของสมัยโบราณอีกต่อไปแล้ว

เรื่องนี้มาจากสมัยสปริงออทัม เมืองเจิ้ง (鄭國) กับเมืองเว่ย (衛國) มีดนตรีที่ไพเราะเผ็ดร้อนมาก เนื้อเพลงหยาบคาย จังหวะรัวๆ ต่างจากดนตรีศักดิ์สิทธิ์แบบราชสำนักเก่าสิ้นเชิง กษัตริย์ทั้งสองประเทศฟังดนตรีแปลกๆ นี้จนติดหู ลืมราชการ ลืมประชาชน ใช้เวลาทั้งวันกับการสนุกสนาน สุดท้ายทั้งสองเมืองก็ล้มละลาย เปรียบเหมือนคนเมาเหล้าจนไม่รู้ว่าบ้านตัวเองกำลังไฟไหม้

คุณกำลังอยู่ในจุดเดียวกันกับพระราชาสองพระองค์นั่นเอง อาชีพการงานของคุณมีเสียงดนตรีเจิ้งเว่ยอยู่รอบตัว คำหวานโซ่ใสจากเพื่อนร่วมงาน ข้อเสนอที่ดูน่าใจแต่คลุมเครือ โปรเจคสีเทาที่ให้ผลตอบแทนสูงผิดปกติ หรือคำชวนให้ลัดเลาะระเบียบ "แค่นี้เท่านั้นเอง" เคยรู้สึกว่าการทำงานแบบเก่าช้าเกินไป อยากได้ผลเร็วๆ เห็นคนอื่นรวยง่ายๆ แล้วคิดว่าตัวเองโง่ที่ยังวนเวียนอยู่กับหลักการไหม

ที่อันตรายคือเวลาหูเราชินกับเสียงหวานแล้ว เวลาได้ยินเสียงจริงๆ กลับฟังดูจืดชืด นายหน้าที่พูดถึงกำไรหลักแสนต่อเดือนฟังดูสนุกกว่าผู้จัดการที่เตือนให้ทำงานตามขั้นตอน เสียงโฆษณา "รวยภายใน 3 เดือน" ฟังดูน่าสนใจกว่าอาชีพเก่าที่ต้องค่อยๆ สั่งสม คุณอาจกำลังหลงกับเสียงดนตรีเจิ้งเว่ยโดยไม่รู้ตัว

เหตุผลที่เซียมซีนี้ได้ระดับล่างสุด เพราะเมื่อไหลไปตามเสียงหวานเหล่านี้ จุดจบคือการเสียทุกอย่างที่สร้างมา ดูรอบตัวสิ คนที่ไล่ตามโอกาสง่ายๆ ปัจจุบันเป็นอย่างไร ใครที่เชื่อคำชวนว่า "เป็นเจ้านายตัวเอง ทำงานที่บ้าน" กำลังหาหนี้สินกันอยู่กี่คน

กลับมาฟังเสียงเก่าๆ ที่ฟังดูจืดชืดนั่นแหละ ทำงานตามหลักการ ก้าวไปทีละขั้น ปฏิเสธคำเชิญที่ให้ผลลัดเร็วผิดปกติ หาเจ้านายใหม่ที่มีหลักการ หรือขอย้ายไปทำงานกับทีมที่ยังมีแนวทางชัดเจน