鄭王失位

อันตรายแล้วนะ คุณกำลังฟังเสียงที่ผิด

บทกลอนเล่าว่า "鄭衛之音不忍聽" — เสียงดนตรีจากเมืองเจิ้ง (鄭) กับเว่ย (衛) ฟังแล้วหูแสบใจ เพราะมันไม่ใช่ดนตรีที่ควรฟัง แต่เป็นเสียงเพลงที่ทำให้คนหลงทาง ทำลายศีลธรรม แถมยังทำให้ประเทศล่มจม เรื่องราวนี้มาจากสมัยจารีตโบราณ ตอนที่กษัตริย์เจิ้งวังหลงใหลเสียงเพลงราวะ ฟังทั้งวันทั้งคืน ไม่สนใจราชการ ไม่สนใจประชาชน สุดท้ายก็เสียราชบัลลังก์ไป เสียงเพลงเหล่านั้นไม่ได้แค่เพราะไพเราะ แต่มันเย้ายวนใจ ทำให้คนที่ฟังลืมตัว ลืมหน้าที่ ลืมสิ่งที่ถูกต้อง

ตอนนี้คุณก็เหมือนกษัตริย์เจิ้งนั่นแหละ มีเสียงบางเสียงที่ดังอยู่รอบตัว บอกให้ทำสิ่งที่ฟังดูยั่วใจ หรือว่าคุณกำลังตกหลุมพรางของคำหวานๆ ที่ใครบางคนกระซิบมาใส่หู? อาจจะเป็นข้อเสนอที่ดูน่าสนใจ หรือผู้คนที่พูดจาไพเราะจนคุณเริ่มลืมสิ่งที่เคยเชื่อมั่น ปัญหาคือเวลาเราอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ เรามักจะหาเหตุผลมาโน้มน้าวตัวเอง ว่า "ครั้งนี้ต่างจากเดิม" หรือ "ลองดูก็ได้" แต่จริงๆ แล้วใจลึกๆ รู้ว่าบางอย่างผิดปกติ แค่เราไม่อยากยอมรับ

ที่น่ากลัวที่สุดคือคำว่า "令人深入迷津路" — เสียงพวกนี้จะพาคุณเข้าไปในเส้นทางหลงทาง ไม่ใช่หลงทางแบบไปผิดซอย แต่หลงทางแบบไม่รู้ว่าตัวเองกำลังไปทางไหน ยิ่งเดินยิ่งลึก ยิ่งฟังยิ่งติด จนกลับไม่ได้ เหมือนไปถึงท่าข้ามแม้น้ำในหมอกหนา ไม่เห็นทาง ไม่เห็นฝั่ง

หยุดฟังซะ ถอยออกมาจากเสียงรบกวนพวกนั้นก่อน หาที่เงียบๆ นั่งคิดใหม่ดูว่าอะไรคือสิ่งที่คุณเชื่อจริงๆ