鄭王失位

หลงทางในป่าเสียงแล้ว

บทกลอนว่า "鄭衛之音不忍聽" เสียงแคว้นเจิ้ง-เว่ยนี่ฟังไม่ไหว เสียงพิณเซิ้งที่ไพเราะจนใจละลาย แต่ฟังนานไปชีวิตเริ่มพัง "淫風敗俗國將傾" ลมชั่วพัดมาจนจารีตเสื่อมโทรม ประเทศใกล้จะล่มสลาย

เรื่องราวโบราณเล่าเอาไว้ว่า แคว้นเจิ้งกับแคว้นเว่ยในสมัยจีนโบราณมีนักดนตรีฝีมือดี เขียนเพลงไพเราะหูจนคนทั้งเมืองติดใจ แต่เพลงพวกนี้ไม่ใช่เพลงจริงจัง ไม่ใช่ดนตรีโบราณที่ช่วยปลูกฝังคุณธรรม กลับเป็นทำนองที่ทำให้คนเลื่อนลอย หลงใหลจนลืมหน้าที่ของตัวเอง แม้แต่กษัตริย์ยังฟังเพลงไปทั้งวัน ไม่ปกครองประเทศ สุดท้ายแผ่นดินก็สูญเสียไป เพราะใครใครก็หลงอยู่กับเสียงดนตรีหวานเหมือนยาเสพติด

คุณก็เหมือนพระราชาแคว้นเจิ้งนั่นแหละ รอบตัวเต็มไปด้วย "เสียงเพลงหวาน" ที่ดึงดูดความสนใจ อาจจะเป็นโซเชียลที่สวยงามจนเลื่อนลอย อาจจะเป็นเกมที่สนุกจนลืมเวลา หรือแม้แต่ใครบางคนที่ทำให้หัวใจฟุ้งซ่าน คุณนั่งโต๊ะหนังสือแล้วรู้สึกเบื่อ อ่านไปได้สักพักก็อยากไปดูอย่างอื่น ใจลอยไปกับสิ่งที่ฟังดูเพลิดเพลินกว่า การบ้านทิ้งค้างไว้ทุกคืน ผลการเรียนเริ่มตกต่ำ แต่ยังคงหาข้ออ้างว่าพรุ่งนี้จะขยันจริงๆ เคยมีช่วงที่คิดว่าตัวเองไม่ได้เรื่องไหม?

ตัดขาดจากสิ่งที่ทำให้เสียสมาธิเดี๋ยวนี้เลย ปิดแอปที่ไม่จำเป็น ปิดเพลง ห้ามตัวเองเข้าไปในกลุ่มคุยที่ไร้สาระ แล้วไปหาสถานที่เรียนใหม่ที่เงียบสงบ ไลบรารี่หรือคาเฟ่ที่ไม่มีใครรู้จัก