鄭王失位

หูติดแล้วนะ คำหวานเหมือนเพลงเซิ้งเหว่ยโบราณ ฟังแล้วใจเกิ๊น แต่ทำลายแผ่นดิน บทกลอนว่า "鄭衛之音不忍聽" เสียงเพลงของเมืองเจิ้งกับเมืองเหว่ย ฟังแล้วไม่อยากให้ใครฟัง เพราะมันทำลายขนบแผ่นดินจนโคลงเคลง ทำให้คนหลงทางจนลืมว่าตัวเองเคยฟังเพลงดั้งเดิมแบบไหน

เรื่องนี้เกิดขึ้นสมัยจริงนะ ประเทศเจิ้ง (鄭) กับประเทศเหว่ย (衛) ในยุคสปริงออทัม คนในสองเมืองนี้ชอบแต่งเพลงแบบใหม่ เสียงแสงสีสวย ท่วงทำนองล่อลวง แตกต่างจากเพลงโบราณที่เคร่งขรึม คงจื่อ (孔子) ฟังแล้วส่ายหัว บอกว่าเพลงประเภทนี้มันทำลายจิตใจ ทำให้คนเลิกคิด เลิกใช้สติ หมกมุ่นไปกับความสุขแบบผิวเผิน สุดท้ายทั้งสองประเทศก็ล่มสลายเพราะคนไม่มีสมาธิ มัวแต่หลงใหลกับสิ่งที่ฟังดูดี แต่เป็นแค่เปลือกนอกเท่านั้น

คุณรู้มั้ยว่าตัวเองกำลังฟังอะไรอยู่ เสียงที่หลอกหูคุณตอนนี้ อาจเป็นคำหวานที่เขาพูดมาแล้วร้อยครั้ง แต่ไม่เคยทำ อาจเป็นคำขอโทษที่ฟังดูจริงใจ แต่สัปดาหต่อมาเจอเรื่องเดิมอีก หรืออาจเป็นเหตุผลที่เขาอธิบายทำไมถึงทำกับคุณแบบนั้น ฟังแล้วเหมือนสมเหตุสมผล แต่ลึกๆ รู้เลยว่าเป็นแค่คำพูดเท่านั้น คุณเคยสังเกตไหมว่าทุกครั้งที่เขาทำร้ายความรู้สึก แล้วกลับมาขอโอกาส จะมีเหตุผลใหม่มาเสนอเสมอ แล้วคุณก็เห็นอกเห็นใจให้อีกรอบ เหมือนนักดนตรีเจิ้งเหว่ยที่แต่งเพลงแปลกใหม่มาให้ฟังทุกครั้ง จนลืมไปว่าเพลงดีๆ มันควรจะเป็นแบบไหน

ปิดหูกับเสียงดนตรีผิดๆ นั่นเถอะ อย่าไปฟังแล้ว ออกจากพื้นที่นั้นสักพัก ทดลองฟังความเงียบ หรือไปฟังเสียงคนอื่นดูบ้าง เพื่อนที่พูดจริง ครอบครัวที่ห่วงใย หรือแม้กระทั่งใจของตัวเองที่เก็บเงียบมาเกินไป