鄭王失位

เซียมซีฉบับนี้บอกตรงๆ เลยนะ ปัญหาใหญ่กำลังจะมา และรากเหง้าอยู่ที่คุณไม่ฟังเสียงใจตัวเองมานาน บทกลอนเล่าถึงเสียงเพลงแคว้นเจิ้ง (鄭) กับเว่ย (衛) สมัยโบราณ ฟังแล้วหัวใจระทวย เพราะเป็นเพลงที่หวานเหมียมจนทำลายจิตใจ คนฟังติดใจเหมือนเสพยา แต่พอฟังไปนานๆ วิญญาณก็เริ่มเศร้าหมอง เหมือนใครขุดโพรงในตัวไปทีละนิด

แคว้นเจิ้งกับเว่ยในยุคนั้นมีเพลงที่เซ็กซี่ ฟังง่าย ติดหู แต่พอฟังจนเป็นนิสัยแล้วคนก็เริ่มเหม่อลอย ไม่มีสมาธิ ไม่อยากทำงานหนัก แล้วทั้งสองแคว้นก็ล่มสลายลงในที่สุด เพราะคนมัวแต่ชอบสิ่งที่ให้ความสุขชั่วครั่ง แทนที่จะทำสิ่งที่เหนื่อยแต่ดีในระยะยาว

คุณคงรู้สึกเหมือนพวกนั้นไหม วิ่งไล่สิ่งที่ทำให้รู้สึกดีในตอนนั้น แต่หลังจากนั้นกลับเหนื่อยล้ากว่าเดิม ไม่ว่าจะเป็นการกิน การดื่ม การนอน หรือแม้แต่การใช้โทรศัพท์ก่อนนอนทุกคืน ร่างกายคุณกำลังโวยวาย แต่คุณยังสนใจแต่เสียงที่หวานหูอยู่ สุขภาพเสื่อมแบบค่อยเป็นค่อยไป ไม่ใช่ป่วยกะทันหัน แต่เหนื่อยล้าสะสม อารมณ์แปรปรวน หรือนอนไม่หลับแบบที่หาสาเหตุไม่ได้

เซียมซีบอกว่าคุณ "ตกลึกเข้าไปในทางหลงทาง" แปลว่าคุณรู้ว่าสิ่งที่ทำไม่ดี แต่หยุดยาก เพราะมันให้ความสุขชั่วคราว ปัญหาอยู่ที่ว่าคุณฟังเสียงที่ผิดมานานจนชินแล้ว

หยุดทำสิ่งที่รู้ว่าทำร้ายตัวเองแบบค่อยเป็นค่อยไป แล้วเริ่มฟังเสียงของร่างกายแทน ถ้ามันบอกว่าเหนื่อย ก็พัก ถ้าบอกว่าหิว ก็กินของดีๆ อย่าให้ความสุขปลอมๆ มาบิดเบือนคำตอบที่ใจให้อีกแล้วนะ