孟浩然尋梅

ยังมาไม่ถึงเวลาของคุณ แต่ไม่ใช่เวลาเสียเปล่า

บทกลอนเล่าว่า ใต้ภูเขาใหญ่มีดอกไผ่แรกผลิบาน กลีบใสใสกลมกลืนกับน้ำไวน์ในถ้วย แต่พอจะชื่นชมความงาม คนขี่ลาก็มาก่อนแล้ว เป็นเด็กที่หาบเข่งใส่ดอกไผ่เต็มเข่ง เขาครองฤดูใบไม้ผลิไปแล้ว นี่คือเรื่องของเมิ่งเฮ่าเหรัน (孟浩然) กวีโบราณที่ไม่ค่อยสนใจเอาดีเอาเด่น ชอบไปเที่ยวดูธรรมชาติมากกว่า สมัยนั้นคนอื่นวุ่นวายสอบ ตะเกียกตะกายเพื่อจะได้เป็นเจ้าหน้าที่ แต่เขาไปนั่งมองดอกไผ่บนภูเขาแทน วันนึงเขาไปหาดอกไผ่บานแรกของฤดู คิดว่าตัวเองมาก่อนใคร จะได้เป็นคนแรกที่ลิ้มลองความงามของฤดูใบไม้ผลิ แต่ปรากฏว่าเด็กคนนึงเอาดอกไผ่มาขายแล้ว เก็บใส่ห่อใส่หีบเต็มไปหมด ครองตลาดไปแล้ว

คุณรู้สึกยังไงมั่งตอนที่คิดว่าได้ไอเดียดีๆ แล้วไปเจอว่ามีคนทำก่อนแล้ว? หรือเตรียมพร้อมจะขอโปรโมทแต่ไปทราบว่ามีคนได้ตำแหน่งนั้นไปก่อนแล้ว ยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย ชอบป่าว ความรู้สึกแบบนั้นแหละ เซียมซีใบนี้พูดถึง แต่ที่แปลกคือ เมิ่งเฮ่าเหรันไม่ได้โกรธหรือหงุดหงิด เขายังคงดื่มไวน์ใส่กลีบไผ่ยังไงก็ยังงั้น ดอกไผ่ก็ยังหอม ไวน์ก็ยังหวาน ฤดูใบไม้ผลิก็ยังมา ไม่ใช่ว่าเพราะเขาไม่ได้มาก่อนแล้วฤดูใบไม้ผลิก็หายไป หรือดอกไผ่ก็เหี่ยวไปเลย สำหรับงานการงานของคุณเนี่ย อาจจะกำลังมองไปที่โอกาสใดโอกาสหนึ่ง แต่มีคนคว้าไปก่อนแล้ว หรือไม่ก็แผนที่คิดไว้ดีๆ มีคนไปทำก่อนหน้านี้แล้ว รู้สึกเหมือนขึ้นลิฟต์ไปชั้น 10 แต่พอเปิดประตูออกมา เจอว่าคนอื่นเปิดออฟฟิศไว้แล้ว

แต่ลองคิดดูนะ คนที่มาก่อนเขาคือเด็ก ไม่ใช่ผู้ใหญ่ ไม่ได้มีประสบการณ์มากมายอะไร แค่มาเร็วกว่าเท่านั้น บางทีการที่คุณมาทีหลังกลับเป็นข้อได้เปรียบก็ได้ เพราะจะเห็นว่าคนแรกทำยังไงบ้าง ผิดตรงไหน ถูกตรงไหน แล้วจึงค่อยปรับแผนให้ดีกว่า

อย่าเพิ่งยกเลิกแผนที่วางไว้ แค่ปรับเปลี่ยนจังหวะนิดหน่อย ศึกษาดูว่าคนที่ทำก่อนหน้านี้เขาทำยังไง แล้วหาจุดที่คุณจะทำได้ดีกว่า