孟浩然尋梅

สายแล้วนะ แต่ยังไม่สายเกินไป

บทกลอนว่า "嶺南初放一枝梅" ดอกพลัมแรกบานในภูเขาใต้ กลีบดอกใสๆ หล่นใส่ถ้วยไวน์ แต่พอมองหน้า เจอคนขี่ลามาถึงก่อน เด็กๆ หิ้วเอาดอกไผ่เจ้าไป ได้แชมป์ฤดูใบไม้ผลิไปแล้ว เรื่องของเมิงเฮาเหรียน (孟浩然) กวีโบราณที่คลั่งดอกพลัมจนต้องเดินทางไกลๆ มาดูทุกปี ปีนั้นตื่นเช้าเป็นพิเศษ คิดว่าได้เป็นคนแรกแน่ๆ ใครจะไปรู้ว่าถึงสวนพลัมแล้ว มีคนมาเก็บดอกไปแล้ว เหลือแต่กลีบหล่นมาให้แช่เหล้าดื่ม

คุณคงเคยรู้สึกแบบนี้เนอะ การเรียนเรื่องนี้ คุณไม่ได้เก่งน้อยกว่าใคร แต่ทำไมรู้สึกอยู่ข้างหลังคนอื่นตลอด เวลาเปิดดูเกรดเพื่อน เวลาฟังว่าใครเตรียมสอบตั้งแต่เดือนไหน เวลาเห็นคนอื่นมีติวเตอร์ดังๆ หรือได้เข้าคอร์สพิเศษ มันเหมือนคุณวิ่งในลู่เดียวกัน แต่คนอื่นออกสตาร์ทก่อนครึ่งรอบ ไม่ใช่เพราะคุณขาดความสามารถ แต่เป็นเรื่องของไทม์มิ่ง

การเรียนช่วงนี้ อาจจะไม่ได้ผลอย่างที่คาดหวัง แต่ไม่ได้หมายความว่าคุณเสียเปรียบไปตลอดกาล ดอกพลัมที่สองก็ยังหอมนะ แค่ต้องรู้จักจังหวะของตัวเอง

เริ่มสำรวจข้อมูลแต่เนิ่นๆ ไม่ว่าจะเป็นกำหนดส่งงาน ครูสอนพิเศษ หรือข้อมูลการสอบ แล้วค่อยๆ เก็ตเก้อให้ทัน