孟浩然尋梅

ยังไม่ถึงเวลา แม้จะเตรียมตัวดีแค่ไหนก็ตาม บทกวีเล่าว่า "嶺南初放一枝梅" ดอกบ๊วยแรกบานที่เขาใต้ กลีบใสใสลอยในถ้วยเหล้า แต่พอจะเก็บความงามนั้นไว้ คนขี่ลาก็มาถึงก่อนแล้ว เด็กน้อยแบกช่อดอกไม้ไป คว้าความสวยงามของฤดูใบไม้ผลิไปซะแล้ว

เมิงเฮาเหรัน (孟浩然) กวีแปดร้อยปีก่อน เขาเที่ยวไปทั่วแผ่นดินแค่เพื่อดูดอกไม้ใบหญ้า นั่งขี่ลาเดินเล่นตามภูเขา ถือถ้วยเหล้าชิมไปชมไป แล้วก็เลือกชีวิตนักบวชแทนที่จะไปรับราชการ เขาอยากอิสระ ไม่อยากผูกมัด แต่บางครั้งก็เสียดายนะว่าโอกาสทองที่ปล่อยให้ลอยไป มีครั้งหนึ่งเขาไปหาเพื่อนในราชสำนัก จักรพรรดิมาปุ๊บ เขาก็ซ่อนใต้เตียง พอจักรพรรดิเรียกออกมา แทนที่จะโอบอ้อมอารี เขากลับอ่านบทกวีที่พูดถึงการถูกทอดทิ้ง จักรพรรดิก็เลยคิดว่า "งั้นก็ทิ้งไปเถอะ"

เรื่องครอบครัวของคุณตอนนี้ก็เหมือนเมิงเฮาเหรันนั่นแหละ ทุกอย่างเตรียมไว้หมดแล้ว บ้านที่หมายตา โครงการที่วางแผน หรือแม้แต่การย้ายบ้านที่คิดมานาน แต่ตอนนี้มีคนมาแซงคิวเอา ไม่ใช่เพราะคุณทำอะไรผิด แต่เพราะจังหวะมันไม่ใช่ คนอื่นเขาพร้อมกว่า ตัดสินใจเร็วกว่า หรือบางทีมีข้อมูลที่คุณไม่รู้ เหมือนเด็กน้อยที่แบกดอกไม้ไปได้ เพราะเขารู้ทางลัดไปยังต้นบ๊วย ส่วนคุณนั่งชิลล์อยู่กับถ้วยเหล้า

อย่าเอาเรื่องนี้ไปฟุ้งซ่านกับคนในบ้าน เพราะตอนนี้ทุกคนต่างมีความคาดหวังอยู่แล้ว ถ้าไปบอกว่าพลาดไปแล้ว อาจทำให้บรรยากาศในบ้านเครียดได้ รอให้มีข่าวดีใหม่ค่อยเอามาคุย แทนที่จะไปอธิบายว่าทำไมของเดิมถึงไม่ได้