孟浩然尋梅

เกือบได้แล้ว แต่ช้าไปสักนิด! บทกลอนวาดภาพว่า "เหลิงหนานเฉิ่วฝางอี่จือเหม่ย" ดอกแพลมใต้ภูเขาเหลิงหนานเบ่งบานก่อนใคร กลีบดอกใสๆ ส่องแสงใสกริบในถ้วยเหล้า แต่พอจะเด็ดเอามาชิมก็มีคนขี่ลามาถึงก่อน สุดท้ายเด็กคนหนึ่งแบกดอกแพลมนั่นไป เป็นคนแรกที่ได้เครดิตฤดูใบไม้ผลิ นี่คือเรื่องของเมิงเฮาหรัน (孟浩然) กวีโบราณที่ใช้ชีวิตตามลำพัง ออกตามหาความงามทั่วภูเขา คนส่วนใหญ่ไปสอบเข้าราชการแข่งกันอย่างดุเดือด เขาเลือกนั่งเขียนกลอนดูดาวดูเดือน แต่ก็มีฝันอยากได้ดอกแพลมดอกแรกของฤดูใบไม้ผลิ ที่สวยที่สุด หอมที่สุด เพื่อมาชิมกับเหล้าแก้วโปรด คิดเผื่อไว้นานแล้ว ลิ้มรสดอกไม้ที่เบ่งบานก่อนใครในโลก แต่วันนั้นเขาไปช้าเพียงครึ่งก้าว มีคนมาก่อนแล้วเนอะ เด็กคนนั้นแบกดอกแพลมกลับบ้านแล้ว ใครจะรู้ว่าเขารอคอยมานาน กลิ่นหอมยังอบอวลอยู่ในอากาศ แต่ดอกไม้หมดแล้ว

เรื่องความรักของคุณก็เป็นแบบนี้แหละ ใกล้จะได้แล้ว หอมๆ แล้ว คิดไปคิดมาแล้ว แต่ช้าไปซักนิดเดียว มีคนอื่นเข้ามาก่อน คุณอาจมองเห็นสัญญาณดีๆ จากเขาอยู่หลายครั้ง รอจังหวะที่เหมาะสมจะเข้าไปคุย หรือเตรียมตัวอยู่นานแล้วว่าจะเปิดใจ แต่พอพร้อมแล้วกลับพบว่าเขาไปมีอะไรกับคนอื่นเสียก่อน ไม่ใช่ว่าคุณไม่ดีพอหรือเขาไม่สนใจ แค่เวลาผิดจังหวะกันนิดหน่อย เหมือนเมิงเฮาหรันไปถึงป่าแพลม ดอกไม้ที่กำลังบานสะพรั่งก็ยังอยู่ที่เดิม กลิ่นหอมก็ยังลอยมาทางลม แต่ใครสักคนมาเก็บไปแล้ว คุณเกิดความรู้สึกแปลกๆ ระหว่างความเสียใจกับความอิจฉา ทำไมเขาถึงได้ไปก่อนหนอ ทำไมตัวเองถึงมาช้าไปแค่นิดเดียว

แต่รู้ไหม เรื่องจังหวะในความรักไม่ใช่แค่เรื่องใครมาก่อนใครมาหลัง คนที่ใช่จริงๆ จะคอยกัน จะหันกลับมามองกันตอนที่คุณพร้อมแล้ว ส่วนคนที่หลุดไป อาจจะไม่ใช่ดอกแพลมที่เขียวสดใสที่สุดของคุณหรอกนะ

อย่ารีบไปผลักดันอะไร หยุดไล่ตามคนที่ไปแล้วเถอะ ใช้เวลานี้ดูแลตัวเองดีๆ ให้พร้อมสำหรับคนที่จะเห็นความดีของคุณจริงๆ